سخنی روشن و راه گشا از امام محمد تقی(ع)، در وصف فرزند برومندش حضرت مهدی(عج)
راوی این روايت می گوید: از امام محمد بن علی(ع) شنیدم كه فرمودند:
امام پس از من، پسرم « علی» است. فرمان او فرمان من و سخن او سخن من و اطاعت از او اطاعت از من است.
و امام پس از او پسرش « حسن» است. فرمان او نیز فرمان پدرش و سخنش سخن پدر و اطاعتش اطاعت پدر اوست.
امام جواد(ع) این را فرمود و سكوت كرد. من از آن حضرت پرسیدم: امام پس از حسن كی است؟
در پی این پرسش امام علیه السلام سخت گريست و سپس فرمودند:
همانا پس از حسن، پسرش، همان « قائم به حق » و « امام منتَظَر» خواهد بود.
من دوباره پرسیدم: ای پسر پیامبر از چه رو او را « قائم » نامیده اند؟

امام علیه السلام فرمودند: از آن رو كه آن حضرت پس از آن كه نام و یادش مرد و از میان رفت و بسیاری از آنان كه به امامتش معتقد بودند، از آن اعتقاد روی بر تافتند، به ناگاه قیام می كند.

خداوند گروهی از مردگان را به همان صورتی که در گذشته بودند، به دنیا برمی‌گرداند، و گروهی را عزیز و گروهی دیگر را ذلیل می‌کند و اهل حق را بر اهل باطل نصرت داده، مظلومان را بر ظالمان و ستمگران غلبه می‌دهد، این واقعه هنگام ظهور مهدی آل محمد، علیهم‌السلام، رخ خواهد داد.

معنای لغوی

الفاظ مختلفی برای بیان اصل اعتقادی رجعت در قرآن مجید و روایات اسلامی به کار رفته است، مانند: رجعت، ایاب، کرّه، ردّ، و حشر که همه در معنای بازگشت مشترکند ولی در میان همه این الفاظ، لفظ رجعت مشهورتر است و چنانچه در لسان‌العرب1 آمده است رجعت مصدر مرّه² و بیانگر «یک‌بار بازگشت» است.

توصیف دجّال به زبان نمادین

در میان مهدى پژوهان، محققى كه بیش از دیگران بر رمزى بودن زبان احادیث در قضیه‌ى دجّال تأكید داشته و مفصّل‏تر بدان پرداخته است، علامه سید محمد صدر در جلد سوم موسوعة الامام المهدى است كه در اینجا خلاصه‏ ى سخنان ایشان را نقل مى‏كنیم:

مفهوم دجّال، سمبل پیچیده ‏ترین و خطرناك‏ترین دشمن اسلام و خداست و این در واقع، توصیف تمدّن و جهان‏بینى ماتریالیستى غرب است؛ زیرا تاریخ ادیان تاكنون چنین دشمنى به خود ندیده است. در احادیث دجّال آمده است: (از زمان خلق آدم تا روز قیامت، امرى خطیرتر از دجّال وجود ندارد)، و استفاده از كلمه (أمر) خود بیانگر این حقیقت است كه دجّال یك شخص معیّن نبوده، بلكه یك جریان فرهنگى - اقتصادى - سیاسى ضد توحیدى و ضد دینى است.

در مكتب تشیع دو مقوله دعا و زیارات وجود دارد كه در دیگر مكاتب وجود ندارد و یا بسیار كم‌رنگ می‌باشد. دعا و زیارات نقش بسزایی در رشد و تعالی انسان دارند كه به این نعمت عظیم در مكتب تشیع توجه بسیار شده است. زیارات بسیاری، از سوی معصومین علیهم السلام به ما رسیده است كه بدان وسیله ائمه اطهار زیارت می‌شوند كه متن آنها بسیار غنی هستند. در این متون علاوه بر سلام و احترامی كه به ایشان ابراز می‌نماییم به كسب معرفت نسبت به این بزرگواران می‌پردازیم. مثلاً جامعه كبیره كه دنیای معرفت در باب اهل بیت علیهم السلام می‌باشد و سفارش بسیار شده كه در حرم‌های مطهر ائمه اطهار علیهم السلام با این دعا ایشان را زیارت بنماییم. و حتی در مورد عظمت این زیارت از قول علامه امینی رحمة الله علیه ذكر شده كه اگر كسی به زیارت جامعه كبیره اشراف داشته باشد بی‌سواد نیست. یعنی نسبت به دین و ائمه اطهار معرفت دارد. نتیجه این كه زیارات، نقش بسیار مهمی در كسب معرفت و بالندگی انسان دارد .